ยินดีต้อนรับเข้าสู่เว็บไซต์บทเรียนออนไลน์ รายวิชา ประวัติศาสตร์ 4 รหัสวิชา ส33106 ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6  
     
 
 
 
หน่วยที่ 4 ภูมิปัญญาด้านเครื่องนุ่งห่ม

4.3 พัฒนาการการแต่งกายของคนไทย

พัฒนาการการแต่งกายของคนไทยในแต่ละยุคแต่ละสมัย จะมีการแต่งกายและรายละเอียดดังนี้

1. สมัยสุโขทัย

หญิง - นุ่งโจง (สามัญชน) สตรีสูงศักดิ์นุ่งผ้ายาวกรอมเท้า ซ้อนเป็นชั้น ๆ คาดเข็มขัดทิ้งชาย อาจมีผ้าคาดอก หรือคล้องคอ

ชาย - นุ่งโจงกระเบนทั้งสั้น และยาว (ชนชั้นสูง) มีชายพกด้านหน้าหรือคาดทิ้งชายยาวด้านข้าง คาดทับด้วยเข็มขัดไม่สวมเสื้อ


2. สมัยอยุธยา

ผ้านุ่ง : ทั้งชายและหญิงมีวิธีนุ่งผ้าต่างกันไปตามสถานภาพ คือ ถ้าเป็นสามัญชน ชาย-หญิง จะนุ่งโจงกระเบนหรือนุ่งผ้าโสร่งลอยชาย ส่วนหญิง-ชายสูงศักดิ์จะนุ่งผ้ายาวกรอมเท้าจีบหน้านาง คาดเข็มขัด ชายพกมีขนาดเล็กลง ส่วนทหารจะสวมกางเกงขายาว

ผ้าห่ม : หญิงจะมีวิธีห่มผ้าหลายรูปแบบ คือ ห่มเฉียงบ่า ห่มตะแบงมานห้อยคล้องคอ และห่มสะพักสองบ่าสำหรับสตรีสูงศักดิ์อาจสวมเสื้อคอแหลมผ่าหน้าไว้ด้านใน ถ้าอากาศหนาวอาจเป็นการห่มคลุม สำหรับชายจะมีผ้าพาดบ่า (ผ้าเฉียง) ไม่สวมเสื้อ ยกเว้นเจ้านายขุนนางจะสวมเสื้อเวลามีงานพิธี


3. สมัยรัตนโกสินทร์

รัชกาลที่ 1-3 ยังคงแต่งกายตามแบบของอยุธยา แต่ได้ใช้กฎระเบียบการแต่งกายของชนชั้นต่าง ๆ ในสังคม


สมัยรัชกาลที่ 4 การติดต่อสมาคมกับชาติตะวันตกมากขึ้น ทำให้รูปแบบการแต่งกายเปลี่ยนไปตามแบบสากลมากขึ้น


สมัยรัชกาลที่ 5 การแต่งกายทั้งชายหญิงเริ่มมีแบบแผนตามชาติตะวันตกมากขึ้น



สมัยรัชกาลที่ 6 รูปแบบการแต่งกายแบบตะวันตก โดยเฉพาะสตรีปรับเปลี่ยนเป็นแบบตะวันตกอย่างสิ้นเชิงจนพัฒนามาถึงยุคปัจจุบัน